چنين عبادتى ـ مخصوصاً اگر دائم و مستمر باشد ـ رمز تربيت و تكامل انسان است. عبادت كننده حقيقى تلاش مى كند خود را به معبودش، و به معشوق حقيقى اش شبيه و مانند سازد؛ و از اين طريق پرتوى از صفات جمال و جلال او را در خود منعكس كند. تأثير اين امور در تكامل و تربيت انسان جاى انكار نيست.